Wydrukuj tę stronę

Błogosławiony kapucyn z USA

 

18 listopada 2017 roku został ogłoszony błogosławionym pierwszy amerykański kapucyn, kapłan, brat najuboższych.


Solanus Casey (ur. 25 listopada 1870 w Prescott jako Bernardo Francesco Solanus Casey, zm. 31 lipca 1957 w Detroit) – amerykański kapłan, kapucyn, Czcigodny Sługa Boży Kościoła katolickiego.

Urodził się w Prescott w stanie Wisconsin jako szóste z szesnastu dzieci Bernarda James Casey i Elleny Elisabeth Murphy, emigrantów z Irlandii. Przyszły zakonnik wyróżniał się siłą woli, zdecydowanym charakterem oraz dobrym humorem. Jego pasją był sport, a przede wszystkim baseball. Przed wstąpieniem do zakonu był robotnikiem w gospodarstwie rolnym, stolarzem, piekarzem, strażnikiem więzienia oraz motorniczym tramwaju. Do seminarium św. Franciszka Salezego w Milwaukee wstąpił w 1892. Ze względu na brak pieniędzy na czesne, wśród swoich kolegów pracował jako fryzjer. Pięć lat spędzonych w seminarium przez Bernarda naznaczonych było poważnymi trudnościami w nauce i dlatego przełożeni radzili mu, aby podjął raczej życie zakonne jako brat zakonny niż żeby aspirował do kapłaństwa.

14 stycznia 1897 w klasztorze św. Bonawentury w Detroit, po pokornym wysłuchaniu udzielonych mu rad przyjął habit kapucyński. 21 lipca 1898 kończąc nowicjat, złożył śluby zakonne, jednocześnie podejmując od nowa studia teologiczne w Seminarium Serafickim w Milwaukee.

Jednak studia w seminarium stwarzały mu problemy z powodu braku znajomości języka niemieckiego i łacińskiego. Ostatecznie pomimo tych językowych trudności przełożeni postanowili udzielić mu święceń kapłańskich w oparciu o słowa ówczesnego dziekana: Wyświęcimy na kapłana Franciszka Solano i będzie on dla ludzi swego rodzaju Proboszczem z Ars.

24 lipca 1904 otrzymał święcenia kapłańskie, jednakże z towarzyszącą im ciążącą klauzulą, która nie pozwalała mu spowiadać ani głosić kazań. Gdy już został kapłanem, powierzono mu posługę zakrystiana, a później furtiana. Był też odpowiedzialny za ministrantów. Ostatecznie, po pobycie w różnych domach prowincji, został posłany do klasztoru św. Bonawentury w Detroit, gdzie jako furtian przez ponad dwadzieścia lat swoją postawą przyciągał rzesze ludzi, którzy przybywali do niego na wieść o jego cnotach i nadzwyczajnych łaskach przypisywanych jego modlitwom i wstawiennictwu. Spędzał po dziesięć godzin dziennie na furcie, nigdy nie pozwalając sobie nawet na małą przerwę lub urlop, spełniając swój apostolat dobrym słowem, miłością, cierpliwością i w posłuszeństwie.

Po obchodach pięćdziesięciolecia święceń kapłańskich jego zdrowie zaczęło go powoli opuszczać i po kilku pobytach w szpitalu zmarł 31 lipca 1957 w wieku 87 lat w klasztorze św. Bonawentury w Detroit. Jego ostatnie słowa brzmiały: daję duszę Jezusowi Chrystusowi. Został pochowany na terenie klasztoru. W 1987 roku jego ciało zostało ekshumowane i przeniesione do kaplicy św. Bonawentury.

W 1976 rozpoczął się proces beatyfikacyjny, zaś 11 lipca 1995 papież Jan Paweł II podpisał dekret o heroiczności jego cnót i od tej pory przysługuje mu tytuł czcigodnego Sługi Bożego. 4 maja 2017 papież Franciszek podpisał dekret o cudzie ojca Solanusa. Uroczystej beatyfikacji dokonał, na zaproszenie przez arcybiskupa Detroit, Allena Vigneron oraz Braci Kapucynów Prowincji Calvary, kardynał Angelo Amato, prefekt Kongregacji do Spraw Kanonizacyjnych w dniu 18 listopada 2017 w Detroit.


 Źródło: wikipedia.pl

 

 

 

 

Ta strona używa plików cookies. Dowiedz się więcej o celu ich używania i możliwości zmiany ustawień cookies w przeglądarce. Więcej szczegółów…